Czy warto odwiedzić Pałac Pitti i Ogrody Boboli?

Przechodzisz przez surową kamienną fasadę i nagle wszystko nabiera teatralnego charakteru: sufity pokryte freskami, ściany wyłożone jedwabiem, obrazy ułożone niemal aż po gzyms, a potem tylne drzwi, które prowadzą na zbocza porośnięte cyprysami i w jasne toskańskie światło. Niewiele jest miejsc we Florencji, które potrafią tak radykalnie zmienić nastrój w ciągu jednej wizyty.

Ten kontrast był zamierzony. Pałac stał się siedzibą dworu Medyceuszy po tym, jak Eleonora di Toledo kupiła go w 1549 roku, a Boboli zostało zaprojektowane jako plenerowe przedłużenie dynastycznej potęgi – po części ogród, po części scenografia, a po części prywatna oaza dla władców, którzy chcieli mieć Florencję u swoich stóp.

Największą zaletą jest zasięg. Wychodzisz stamtąd, po tym jak obejrzałeś dzieła Rafaela w salach zbudowanych dla książąt, a potem wspiąłeś się do ogrodu, gdzie obeliski, groty i rozległe widoki sprawiają, że miasto wydaje się stworzone specjalnie dla ciebie. W jednym ujęciu pokazuje życie dworskie, kolekcjonerstwo, architekturę krajobrazu i panoramę miasta.

Pomiń to, jeśli: nie lubisz schodów, żwirowych ścieżek albo długich wizyt w muzeach.

Krótka historia Pałacu Pitti i Ogrodów Boboli

• 1458: Luca Pitti rozpoczął budowę pałacu jako reprezentacyjną rezydencję, która miała rywalizować z potęgą rodu Medici.
  
• 1549: Eleonora di Toledo, żona Cosimo I de’ Medici, kupiła ten pałac i uczyniła z niego główną rezydencję dworską rodziny.
  
• 1550s: Rozpoczynają się prace nad ogrodem Boboli – Niccolò Tribolo projektuje pierwszą strukturę ogrodu tarasowego, którą później rozbudowali Bartolomeo Ammannati i Bernardo Buontalenti.
  
• xVII-XVIII w: Pałac i ogrody rozrastały się za panowania Medyceuszy, a potem rodu Lotaryngów, zyskując nowe apartamenty, fontanny i przestrzenie ceremonialne.
  
• 1865–1871: W czasie, gdy Florencja była przez krótki okres stolicą Włoch, dwór Sabaudów wykorzystywał pałac Pitti jako rezydencję królewską.
  
• 1919: Wiktor Emanuel III podarował ten kompleks państwu włoskiemu, torując drogę do jego dzisiejszej działalności muzealnej.

Kto to zbudował?

Pałac Pitti powstał w 1458 roku z inicjatywy bankiera Luca Pitti, który chciał przyćmić florencką elitę rządzącą. Jego późniejsza tożsamość jest jednak bez wątpienia związana z rodem Medici: Eleonora di Toledo kupiła go w 1549 roku i przekształciła w dynastyczną rezydencję dworską, a Niccolò Tribolo, Bartolomeo Ammannati i Bernardo Buontalenti nadali Boboli jego teatralny charakter.

Kto to zbudował?

Jeśli chcesz poznać ludzką historię, pomyśl o ambicjach nakładających się jedna na drugą: Luca Pitti rozpoczął budowę pałacu, by pokazać swój status, Medyceusze przejęli go, by zademonstrować swoją władzę, a później władcy z rodów Lotaryngii i Sabaudii nieustannie go rozbudowywali, by każda dynastia mogła odcisnąć swoje piętno na Florencji.

Dlaczego Boboli zmieniło europejską architekturę ogrodową

Boboli ma znaczenie nie tylko dla Florencji, bo stało się wzorem dla ogrodów dworskich w całej Europie. Na długo przed tym, zanim w Wersalu doprowadzono tę koncepcję do perfekcji, Boboli pokazało, jak rzeźby, woda, tarasy i starannie zaplanowane punkty widokowe mogą zamienić zbocze wzgórza w polityczny teatr. Właśnie dlatego ogród może sprawiać wrażenie niezwykle architektonicznego, nawet gdy po prostu spacerujesz między cyprysami i trawnikami: każde wzniesienie, każda oś i każda niespodziewana grota zostały zaprojektowane tak, by pokazać opanowanie, dobry gust i wyrafinowany sposób spędzania wolnego czasu. Nie jesteś tu po prostu w parku; znajdujesz się w krajobrazie, który ma uczyć władców, jak elegancko manifestować swoją potęgę.