14 mniej znanych faktów o Katedrze we Florencji

Stworzony w 1293 roku, wielki plan Duomo, w tym kopuła, trwał ponad 140 lat. Początkowo brakowało technologii dla kopuły, jej budowa rozpoczęła się w 1420 roku, pozostawiając odsłonięty dach kopuły na lata przed jej niezwykłą finalizacją w 1436 roku.

Brama Raju Lorenzo Ghibertiego, stworzona w wyniku ogólnomiejskiego konkursu w 1401 roku, została triumfalnie zaprojektowana przez Lorenzo Ghibertiego. Sędziowie faworyzowali klasyczny styl Ghibertiego nad humanistycznym przedstawieniem Fillippo Brunelleschiego, co wywołało późniejszą uwagę Michała Anioła, że wyglądały jak "bramy raju".

Pomimo braku wykształcenia architektonicznego, Fillipo Brunelleschi, utalentowany złotnik, wykorzystał kunszt estetyki i praktyczności nieodłącznie związany ze złotnictwem. Ta unikalna perspektywa pozwoliła mu zrewolucjonizować konstrukcję, przeciwstawiając się oczekiwaniom i tworząc ponadczasowe arcydzieło, jakim jest kopuła Duomo.

Niezadowoleni z gotyckich stylów i braku planów Panteonu w Rzymie, Florentczycy podziwiali starożytne rzymskie innowacje. Nie lubiąc dominujących latających przypór, szukali rzymskich technik budowlanych. Po przegraniu konkursu na drzwi do baptysterium, Brunelleschi studiował rzymskie budowle, ostatecznie zmieniając panoramę Florencji po powrocie.

Gdy Florencja pilnie potrzebowała kopuły, Brunelleschi, nie ujawniając planów, wygrał publiczny konkurs. Aby przekonać sędziów, sprytnie rzucił im wyzwanie, aby jajko stanęło pionowo. Po tym, jak im się nie udało, rozbił dno jajka, sprawiając, że stanęło, twierdząc, że wspólna wiedza może zbudować kopułę. To dowcipne posunięcie zapewniło mu zwycięstwo i w kwietniu 1420 roku rozpoczął projekt z dwoma wyznaczonymi projektantami.

Santa Maria del Fiore, Duomo, jest trzecią co do wielkości katedrą na świecie, ustępując jedynie Katedrze św. Piotra w Rzymie i Katedrze św. Pawła w Londynie. W XV wieku, po ukończeniu budowy, zdobyła tytuł największej katedry w Europie, rozciągając się na 153 metry długości, 90 metrów szerokości na skrzyżowaniu i osiągając wysokość 90 metrów od podłogi do podstawy kopuły.

Brunelleschi zrewolucjonizował budownictwo dzięki pomysłowym technikom murarskim, umożliwiając stworzenie wolnostojącej zakrzywionej konstrukcji z cegły - eliminując potrzebę stosowania drewnianej ramy. Jego wynalazcze narzędzia obejmowały przełomowy system trzech kół zębatych, znany jako Reverse Gear, wykorzystujący woły w kole do podnoszenia ciężkich przedmiotów, przekraczając ograniczenia systemów napędzanych przez ludzi.

Pomimo sceptycyzmu, Brunelleschi zadziwił przełomową metodą budowy kopuły Duomo. Używając lin do układania cegieł, stworzył odwrócone łuki, przeciwstawiając się grawitacji. Odkryty na rysunku krytyka, ten pomysłowy projekt z podstawą w kształcie kwiatu przetrwał próbę czasu. Poetycka nazwa katedry, "Święta Maria od Kwiatów", choć przypadkowa, dodaje dziedzictwu architektonicznego geniuszu Brunelleschiego.

Brunelleschi przeciwstawił się normom, kończąc kopułę w zaledwie szesnaście lat (1420-1436). W epoce, w której architekci rzadko byli świadkami ukończenia swoich prac, wyczyn ten zadziwił współczesnych. Szybki sukces Brunelleschiego oznaczał przełomowe osiągnięcie, ukazując jego wizjonerską błyskotliwość i pozostawiając niezatarty ślad w historii architektury.

Pierwotnie zaprojektowana przez Arnolfo di Cambio w 1294 roku, fasada Duomo przeszła burzliwą ewolucję. Od szkiców po skandale korupcyjne, Fasada pozostała niekompletna aż do 1887 roku. Emilio de Fabris sfinalizował neogotycki projekt, wykorzystując różnorodne marmury z Toskanii i Włoch, tworząc hipnotyzujący wygląd zewnętrzny widoczny dzisiaj.

Zewnętrzne płytki maskują wewnętrzną strukturę. Wspinaj się po 436 schodach przez skorupę i podziwiaj genialny mur Brunelleschiego. Zobacz oryginalny wzór w jodełkę, odtwarzając historię krok po kroku.

Aby utrzymać nieprzerwaną pracę nad kopułą Duomo, Brunelleschi importował gulasz wołowy peposo z Imprunety. To obfite danie, zawierające wino, paprykę i czosnek, było serwowane na szczycie kopuły. Do dziś serwowany w lokalnych restauracjach, służył jako aromatyczne paliwo dla budowniczych.