Ewolucja architektoniczna Accademii

Zanim Galeria Akademii stała się muzeum, była miejscem leczenia i kultu - mieściła się w dawnym szpitalu San Matteo i klasztorze San Niccolò di Cafaggio. Te średniowieczne budynki nadały mu wielowarstwową tożsamość: po części obywatelską, po części sakralną, po części naukową.

Założona w 1784 roku jako przestrzeń dydaktyczna dla Akademii Sztuk Pięknych, galeria zaadaptowała stare struktury na sale lekcyjne i wystawowe. Wraz z powiększaniem się kolekcji pojawiła się potrzeba zmian. W 1873 roku przeniesiono tu Dawida Michała Anioła, co skłoniło do stworzenia kopulastej trybuny, zaprojektowanej tak, by prezentować rzeźbę w naturalnym oświetleniu.

W XX wieku dawne oddziały i przestrzenie klasztorne zostały przekształcone w sale tematyczne - mieszczące wszystko, od niedokończonego dzieła Michała Anioła Niewolnicy po renesansowe ołtarze i historyczne instrumenty muzyczne.

Dziś architektura galerii odzwierciedla jej misję: przestrzeń, w której artystyczne, duchowe i edukacyjne dziedzictwo Florencji spotyka się pod jednym dachem.

Historia Galerii Akademii we Florencji

• 1784 Założona przez wielkiego księcia Pietro Leopoldo w celu wspierania nowo zreorganizowanej Akademii Sztuk Pięknych, wykorzystującej dawne budynki klasztorne do szkolenia artystów i wystawiania sztuki.
  
• Late 1700s-1800s Kolekcja powiększyła się o dzieła z rozwiązanych kościołów i napoleońskich transferów, przekształcając galerię w zasób obywatelski i edukacyjny.
  
• 19th Century Przestrzeń ewoluowała od poligonu studenckiego do publicznego muzeum, z wyselekcjonowanymi ekspozycjami zastępującymi modele akademickie.
  
• 1873 Dawid Michała Anioła został przeniesiony tutaj z Piazza della Signoria, podnosząc status galerii jako obowiązkowego miejsca wizyty dla miłośników rzeźby.
  
• Początek XX wieku Nowe dodatki, takie jak instrumenty muzyczne i dzieła bizantyjskie, odzwierciedlają szersze spojrzenie na florenckie dziedzictwo.
  
• Mid-Late 1900s Wraz z rosnącą turystyką, galeria rozszerzyła się, zmodernizowała i stała się bardziej autonomiczna, pozostając jednocześnie zakorzeniona w swoich akademickich korzeniach.